|
|
|
|
Bij een val met een racefiets kan je al snel ongelukkig terecht komen. Sla je in vliegende vaart over de kop en kom je met het volle lichaamsgewicht op je schouder dan denkt een wielrenner aan zijn sleutelbeen. Voel je daarna een bobbel onder je fietsshirt op de plaats waar dit bot zich normaal hoort te bevinden dan is het bingo!
Wanneer je uit je shirt bent geknipt en een spiegel opzoekt is het even slikken.
Dat kan toch nooit meer uit zichzelf een sleutelbeen uit een stuk worden?
Bij een breuk van het sleutelbeen(clavicula) wordt in 9 van de 10 gevallen een conservatieve therapie toegepast(=afwachten en kijken of het wat wordt). De geneeskunde weet eigenlijk weinig raad met een van de meest voorkomende botbreuken.
Je hoort dan bijvoorbeeld wanneer je je meldt bij de Spoedeisende Hulp van een ziekenhuis, nog voordat er een foto van je schouder is gemaakt, dat wanneer de huid niet dreigt te worden doorboort met een botfragment er eerst wordt gewacht op voldoende zelfhelende krachten van je lichaam.
Je moet ook niet vreemd opkijken dat, wanneer je na twee dagen toch even moet laten controleren of de huid het heeft gehouden, een artsassistent die de foto die intussen van je schouder is gemaakt nog niet heeft gezien doodleuk opmerkt: "Oh, u heeft een gebroken sleutelbeen. Nou dan heeft u het voordeel dat die juist genezen als een tierelier!"
Toch maar de foto bestuderen. Hé, nu begint meneer de artsassistent uit zichzelf over de mogelijkheden van een operatie.
En vervolgt hij met:"In het algemeen kijken we het eerst wel even aan. We maken maar een afspraak over 14 dagen met een traumachirurg."
Een schouder is met 17 spieren een complexe zak botten. Je kan moeilijk spreken van een schoudergewricht. Dat hangt samen met de variatie aan bewegingen die met dit lichaamsdeel kan worden uitgevoerd.
Het is de reden waarom schouderblessures lastig zijn te diagnosticeren.
Op een röntgenfoto is geen diepte te zien. Daarom lijkt een foto van de schouder op een zak botten die is leeggeschud. Het maakt het beoordelen van zo'n foto er niet eenvoudiger op.
Voor een foto van een gebroken sleutelbeen betekent dit o.a. dat de afstand tussen de breukdelen niet met één foto kan worden bepaald. Men maakt er dus minstens twee en uit verschillende hoeken!
Het meetbare gat tussen de delen van het sleutelbeen is op deze foto minstens 1 cm. (schaalverdeling is 10 mm.)
Het is duidelijk dat de dislocatie(de verschuiving ten opzichte van elkaar) de grootste belemmering zal vormen voor het weer netjes aangroeien van de breukdelen. Een verschuiving die kan worden verklaard door specifieke spieractie op de beide bothelften.
"Ik maak een snee, breng het sleutelbeen weer in positie en fixeer het met plaat en schroeven". De chirurg is iemand die weinig woorden nodig heeft om zijn ideeën kenbaar te maken. Dat spreekt mij aan, omdat ik al lang dezelfde conclusie getrokken heb. Vooruit met de geit, actie!
Na 5 weken lig in de "holding" klaar voor de operatie, wanneer hij naast het bed komt staan. "Nog even geduld, je bent zo aan de beurt".
"Mooi, dan krijg ik weer een goed bruikbaar sleutelbeen", antwoord ik.
Met "Van ons krijg je nooit garantie op een succesvol resultaat", dekt hij zich ogenblikkelijk in.
Zo daar moet ik het mee doen.
Onder volledige narcose wordt met een titanium plaat en 4 schroeven van het sleutelbeen weer een geheel gemaakt. Een plaatosteosynthese heet dat in vaktermen leer ik bij het lezen van de brief aan de huisarts.
Ben benieuwd wat dit allemaal op termijn voor mijn schouder gaat betekenen. Ik bereid me in ieder geval voor op een langdurige revalidatie.
En hoe is het gekomen? Nou, eigenlijk te gek voor woorden.
Ik wil drinken, pak mijn bidon, breng mijn hoofd wat achterover en op dat ogenblik stoot mijn hard opgepompte voorband op een drempeltje in het fietspad. Met één hand aan het stuur kom ik los van het zadel en kan niet voorkomen dat het lichaamszwaartepunt naar voren en nog verder uit het midden van de racefiets raakt. Het stuur klapt naar rechts om en zelf moet ik naar links vallen.
Als je weet dat ik een nieuwe fietshelm moet kopen, hoef ik verder niets te vertellen.
© Kees Versprille, 07-2005
fietsen en hardlopen
bravenet.com